امیر صادقی
در داستان موجز و زیبای «گدا» پیرزن با حسرت و خشم جامعهای را توصیف میکند که در آن انسان گرگ انسان است، حفظ منافع فردی حتی عواطف مادر و فرزندی را نیز نابود کرده است، و تنها بچهها قابل اطمیناناند. ساعدی پریشانی ذهنی پیرزن را ـکه شمایل کهنه را چون نشانهای از زوال جامعه به همراه دارد ـ در برخورد با زندگی غیرانسانی «مجسم» میکند
مهرداد مهرپور محمدی
در دوران حکومت رژیم جمهوری اسلامی بر ایران، تخریب فراوانی در طبیعت و محیط زیست کشور صورت گرفته است به نحوی که از برخی پدیده های طبیعی، فقط نامی باقی مانده است و نسل های آینده می باید با مراجعه به منابع در دسترس؛ با شرح و تصویر چشمه ها، رودخانه ها، مرداب ها، جنگل ها، مراتع و … آشنا شوند
هم میهن آزاده
جمهوری اسلامی از ابتدای روی کار آمدنش، پیوسته خشونتی سازمان یافته را بر تمام شهروندان ایرانی اعمال کرده است. در ۳۴ سال گذشته، عملکرد روزانه نظام جمهوری اسلامی در ایران نقض حقوق بشر، محدود کردن آزادی ها و سرکوب آزادیخواهان بوده و در این راه از همه گونه ابزار و روش اعمال خشونت استفاده کرده است.
هدف اصلی جمهوری اسلامی از این سرکوب سازمان یافته، حفظ قدرتی است که هر روز از روز پیش در شرایط دشوارتری قرار می گیرد. تنها خشونت عریان و ایجاد وحشت در میان شهروندان می تواند نظامی را که نتوانسته است در هیچ زمینه ای به نیازهای جامعه ایران کوچکترین پاسخی بدهد، بر سر قدرت نگاه دارد.
در این میان، و جدا از مجازات های وحشیانه سنگسار و قطع اعضا، اعدام یکی از اصلی ترین ابزاری بوده است که جمهوری اسلامی از همان روز اول برای سرکوب مخالفان و ایجاد وحشت به کار برده است. در کارنامه خونین ۳۴ سال حاکمیت جمهوری اسلامی ده ها هزار تیرباران و یا اعدام با چوبه های دار، مخفیانه در زندان ها و یا آشکار در میدان های شهر، نوشته شده است.
در این روزها، تایید حکم اعدام جابر آلبوشوکه، مختار آلبوشوکه، هادی راشدی، هاشم شعبانی نژاد، محمدعلی عموری نژاد پنج زندانی عرب ایرانی، تایید حکم اعدام رضا ملازاده زندانی کُرد ایرانی و تصمیم بر اجرای حکم اعدام زانیار و لقمان مرادی، تداوم این سیاست مرگبار را نشان می دهد. جمهوری اسلامی که از هر نظر در شرایط دشواری قرار دارد، در آستانه «انتخابات» ریاست جمهوری آینده با دستگیری ها و ایجاد وحشت مرگ در جامعه، شعبده بازی انتخاباتی اش را تدارک می بیند.
ما از همه ایرانیان آزاده در پاریس و حومه دعوت می کنیم که برای تشدید فشار بر جمهوری اسلامی، رساندن صدای زانیار و لقمان مرادی و دیگر زندانیان سیاسی به افکار عمومی و نجات جان آنها از چنگال مرگ، در روز یکشنبه ۲۰ ژانویه ۲۰۱۳ از ساعت ۱۵:۳۰ تا ساعت ۱۷:۰۰، در میدانِ کنار «مرکز جرج پمپیدو»، مقابل فوّاره استراوینسکی (Fontaine Stravinsky) به ما بپیوندند.
در ایران به نقض حقوق بشر پایان دهید!
زندانیان سیاسی و عقیدتی را آزاد کنید!
مجازات اعدام را برای همیشه لغو کنید!
انجمن گفتگو و دمکراسی ِ جامعه دفاع ار حقوق بشر در ایران ِ جمعیت کردهای مقیم فرانسه
کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی
Dimanche ۲۰ janvier ۲۰۱۳ de ۱۵:۳۰ à ۱۷:۰۰
Place Georges-Pompidou (coté Fontaine Stravisky), ۷۵۰۰۴ Paris
فرهنگ قاسمی
مردمان سرزمین ما علیرغم گوناگونی فرهنگی از یک ریشه ملی مشترک برخوردار هستند و این ریشه ملی همان هویت ایرانی است که به هنگامی که استقلالش به مخاطره میافتد قد راست میکند، شمال و جنوب و شرق و غرب را همه در بر میگیرد و به “امری عمومی اما نفسانی تبدیل” میشود
مادران پارک لاله
ما مادران پارک لاله با تاکید بر سه خواسته همیشگی خود؛ لغو مجازات اعدام، محاکمه آمران و عاملان جنایت های صورت گرفته در جمهوری اسلامی و آزادی تمامی زندانیان سیاسی؛ هشدار می دهیم صبر و بردباری مردم ستم دیده ایران هم اندازه ای دارد، هر چه سریعتر تمامی احکام اعدام زندانیان سیاسی و بخصوص اعدام زانیار و لقمان مرادی، هاشم شعبان نژاد، هادی راشدی، محمدعلی عموری نژاد، سید جابر و سید مختار آلبوشوکه را لغو کنید.
همبستگی برای حقوق بشر در ایران
ما به افکار عمومی جهان، نهادهای حقوق بشری، احزاب و سازمان های سیاسی و دولت ها هشدار می دهیم که جان همه زندانیان سیاسی و عقیدتی محکوم به اعدام در ایران، به ویژه زانیار مرادی، لقمان مرادی، جابر آلبوشوکه، مختار آلبوشوکه، هاشم شعبانی نژاد، محمدعلی عموری نژاد، رزگار (حبیب) افشاری، علی افشاری، غلامرضا خسروی سوادجانی، حبیب الله گلپری پور و شیرکو معارفی در خطر فوری است.
تقی روزبه
براستی وقتی گفته می شود حداقل دستمزد ماهانه کنونی فقط کفاف ده روز از نیازهای حداقل کارگران را می دهد، و یا وقتی که کارگران با آن قادرند فقط 40% سبد نیازهای اولیه خود را تأمین کنند و دوسوم این سبد خالی می ماند، پرسیدنی است که پس کارگران چگونه گذران می کنند و با چه مصائب و مشکلاتی دست بگریبانند؟
ناصر پاکدامن
با او که می نشستی، ژرفای نگاهی دیگر بر هستی را می دیدی. پس می شد دیگر دید و دیگر شد. باید دیگر دید و دیگر شد. دیگر می دیدی و دیگر می شدی! حضور و مصاحبتش پراثر و با ثمر بود.
مجید نفیسی
مینویسم تا در کنار تو باشم عزت! امروز سالگرد مرگ توست. پانزده سال پیش قلب تو از تپش ایستاد. اثر آن را حس کردم و زمین برای من از جنبش افتاد. غروب بود. سکه ی سخت فلزی پایین افتاد و من صدای پدر را شنیدم: “او با ما حرف زد. اول کسی اسم مرا پرسید و بعد او با ما حرف زد.” به یاد نمیآورد که تو چه گفته بودی. من نفس عمیقی کشیدم. هوا پر بود از دود کامیون های دروازه قزوین.
