کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران
رضا شهابی، عضو هیات مدیره سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران در تاریخ ۲۲ خرداد ماه ۱۳۸۹ بازداشت شد. براساس گزارش ها او در طی دوران بازجویی مورد ضرب و شتم قرار گرفت که منجر به آسیب های نخاعی شد که هنوز تحت درمان پزشکی است و در تابستان امسال مورد عمل جراحی در ناحیه گردن قرار گرفت. او چندین بار به دلیل عدم رسیدگی پزشکی دست به اعتصاب غذا زده است و این بار اعلام کرده که دست به اعتصاب درمان می زند.
نامه ی رضا شهابی
من رضا شهابی کارگر اخراجی و زندانی شده ی شرکت واحد که هیچ منبع درآمدی ندارم و سابقه ی عمل جراحی خطرناک روی نخاع گردن داشته ام و به دستور پزشکان باید در منزل تحت مراقبت، استراحت کنم ماه هاست اسیر این گردش کشنده ی امور شده ام.
اطلاعیه
دهمین نشست هماندیشی چپ با موضوع:
«اَشکال سازماندهی مبارزات سیاسی»
در دو بخش، ارائهء بحث وگفتگو، در پاریس برگزار میگردد. بازکنندگان بحث:
ابراهیم آوخ
مارال ستوده
از همهء علاقمندان دعوت می کنیم در نشست فوق که جمعه ۲۱ دسامبر ۲۰۱۲ از ساعت نوزده و سی برگزار خواهد شد، شرکت نمائید.
AGECA ۱۷۷, rue de Charonne, Paris ۷۵۰۱۱
Métro: Alexandre Dumas (ligne ۲)
هماندیشی چپ (پاریس)
Hamandishi hamndishi chap
از جنبش مخالفان اسلامگرایی در مصر پشتیبانی کنیم!
محمد مرسی در ماه گذشته احکامی در جهت دادن اختیارات مطلق به رئیس جمهور یعنی به شخص خود صادر کرد. این فرامین دیکتاتوریساز شورشهای اخیر و موج اعتراضات مردم علیه رئیس جمهور و اخوانالمسلمین را برانگیخت. بنا بر این احکام، رئیس جمهور در رأس دو قوای دیگر یعنی قانونگذاری و قضائی قرار میگرفت و در نتیجه به فرمانروائی با اختیاراتی تام تبدیل میگشت .طبق این احکام تمامی آن آزادیهای نسبی هم که به شکرانه اعتراضات جنبش و انقلاب مردمی علیه دیکتاتوری مبارک بهدست آمده است باز پس ستانده میشود. هدف دیگر احکام ریاست جمهوری این بود که موقعیت اسلام سیاسی در ساختار قدرت را تحکیم و تثبیت کند.
امروزه یکی از موفقیتهای بزرگ جنبش مقاومت مصر در این امر نهفته است که قادر شده است نیروی گستردهای از مردم را در مخالفت با اخوانالمسلمین و مقاصد دینسالارانهی آنها به میدان آورد و سازمان دهد. در اکثر شهرهای بزرگ بهویژه در قاهره دهها هزار نفر به اعتراض برخاستهاند. آنها با شعار سرنگونی مرسی، مخالفت آشکار خود را با اخوانالمسلمین و حاکمیت دینی- اسلامی اعلام میکنند. در درگیریها میان مردم و نیروهای نظامی دهها نفر کشته، چند صد نفر زخمی و تعداد بسیاری دستگیر و زندانی شدهاند.
باید خوشحال بود که در عرصه ی بین المللی آندسته از مبارزان وطن مان بدلیل فعالیت های بشردوستانه شان مطرح می شوند تا عاملی شوند به رژیم استبدادی. دادن جایزه ساخاروف به نسرین ستوده و جعفر پناهی نیز از آن اتفاقات خوشایند است. اما در سپاسگزاری ایشان، من نتوانستم درک کنم که جنگ بمثابه یک زشتی چرا در اینجا آمده است. اگر اصغر فرهادی در صحن اسکار آن سخنرانی کوتاه را کرد که « ملت من، ملتی صلح دوست است»، دلیلش فرمایشات آقای احمدی نژاد بود در سازمان ملل برای حذف این وآن از روی کره ارض. برای همین خیل خوب گرفت و تیتر بسیاری از رسانه شد. آقای پناهی برای تصویر زشتی ها، بمثابه یک فیلم ساز کم سوژه نداشت که از رفتار و کردار این رژیم نشان دهد. در ضمن این تقدیم کردن ها، همه ی جایزه را شامل می شود؟ جایزه یک لوح یا لوحه است و مبلغ… به امید روزی که منشور حقوق بشر در کلیتش در ایران عملی شود و پناهی ها فیلم بسازند و مجبور نشوند که « فیلمی » بسازند که وافعاً فیلم نیست. استبداد کاری می کند که ما گاهی « آواز» را بشنویم و گاهی « آوازه خوان» را ببینیم. در حالیکه همواره و همیشه هم آواز را باید دریابیم و هم آواز خوان را.
جعفر پناهی
این پیام توسط کاستا گاوراس در مراسم اعطای جایزه ساخاروف به جعفر پناهی، خوانده شد
دو سال پیش، پس از دریافت حكم محكومیتم، دوستى به من گفت: “مى دانى معنى این حكم چیست؟! این پیغامى است به تو، باید از كشورت بگریزى و هرگز باز نگردى٠” نمی دانم واقعا پیام ِ این حكم همین بود یا نه؟ اما اگر چنین بود ، چرا باید از كشورم كه عاشقانه دوستش دارم مى گریختم. این عشق فراتر از مرزهاى جغرافیایى است٠ مگر نه این كه من، فیلمساز اجتماعى ام؟ فیلمسازِ اجتماعى از جامعه اى كه در آن زندگى مى كند الهام مى گیرد تا اثر خود را بیافریند. این آفرینش محصول تجربه ى سال ها زندگى و درك و لمس ، با گوشت و پوست و احساسِ هنرمند از آن جامعه است. یا باید مى گریختم یا منتظر مى ماندم تا حكم به اجرا درآید .
بانوی بزرگواری که شایسته احترام است و باعث سرافرازی هم نسالانش. شهامت و جسارت این بانوی مبارز، راهگشای تنگناها و بن بست های نا امیدانه است. با تکیه به مبارزه و جسارت او می توان بر نومیدی غلبه کرد و من ها را به ما تبدیل کرد باشد که ستوده ستودنی، نهالی باشد که درختان آزادی را نوید دهد
نسرین ستوده
بار دیگر مراتب سپاس و قدردانی و همچنین افتخار خود را بابت جایزهای که به من تعلق گرفته است اعلام میدارم. من این جایزه را به تمام زندانیان سیاسی ایران تقدیم مینمایم و پیش از همه به اقلیتهای دینی که به نام اسلام، مذهبی که من پیرو آن هستم، بر آنان جفا روا داشته شده است، هموطنان بهایی و مسیحیام و همچنین معترضان انتخاباتی که با صبر و بردباری حبس را تحمل میکنند و دیگر زندانیان سیاسی، به ویژه وکیل شجاع و ثابت قدمام عبدالفتاح سلطانی که همواره با وجود تمام خطراتی که وی را تهدید میکرده است امر دفاع از متهمان سیاسی و عقیدتی را به عهده داشته است.
ما به عنوان جمعی از فعالان اجتماعی و حقوق بشری بند ۳۵۰ زندان اوین معتقدیم ترویج مبانی و موازین مندرج در اعلامیه جهانی حقوق بشر به عنوان ضمانتی برای رشد، توسعه، صلح، ثبات و سلامت جامعه، مستلزم مشارکت جمعی و فعالانه و برخورد آگاهانه با مولفه های زیست جمعی در دنیای جدید است تا ضمن آگاهی بیشتر همه اعضای جامعه، زمینه های ایجاد محدودیت هرچه بیشتر برای ناقضان حقوق بشر فراهم شود.
آیا مجازات خانوادگی اتفاقی است؟
نسرین ستوده
در اعتراض به مجازاتهای خانوادگی كه مجازات خانوادهی من نیز یكی از نمونههای آن بوده است، دست به اعتصاب غدا زدم. امیدم به آن است كه مجازاتهای خانوادگی از سیاستهای تهدید و فشار حذف گردد.
بار دیگر از همهی اشخاصی كه در این راه با همدلیهای مداوم خود، مرا تنها نگذاشتند مراتب سپاس و قدردانی صمیمانهی خود را تقدیم مینمایم و اطمینان خود را از نتیجهی راهی كه به عدالت و قانون و دموكراسی ختم میشود، اعلام میدارم