دسته: گردهم‌آیی دوم – اسناد

  • قطعنامه دومين گردهمايی سراسری جمهوريخواهان دمکرات ولاييک ايران درباره بحران هسته اى

    قطعنامه دومين گردهمايی سراسری جمهوريخواهان دمکرات ولاييک ايران درباره بحران هسته اى

    پس از تشکيل کابينه نظامی امنيتی احمدی نژاد، سياستهای ماجراجويانه و بحرانزای رژيم جمهوری اسلامی در عرصه بين المللی و تشديد فشار و اختناق سياسی و فرهنگی در زمينه داخلی، وضعيت بس خطير و نگران کننده ای را برای آينده ايران پديد آورده است.

    (بیشتر…)

  • قطعنامه دومين گردهمايی سراسر ی جمهوريخواهان دمکرات ولاييک ايران

    قطعنامه دومين گردهمايی سراسر ی جمهوريخواهان دمکرات ولاييک ايران

    (هانوفر اسفند ماه ۱۳۸۴)

    درباره سرکوب و دستگيری کارگران و کارکنان شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

    ما شرکت کنندگان در دومين گردهمايی جمهوريخواهان دمکرات و لاييک ايران ضمن محکوم کردن سرکوب ودستگيری کارگران و کارکنان شرکت واحد اتوبوس رانی و تجاوز نيروهای انتظامی و امنيتی حکومت ضد مردمی جمهوری اسلامی به حريم زندگی و خانواده کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی و ضرب و شتم و آزار زنان و کودکان بی گناه آنان خواهان حقوق مسلم سنديکايی و آزاديهای کارگری زير ميباشيم:

    ۱- حق تشکيل سنديکاهای مستقل کارگری و آزادی فعاليت آنها

    ۲- رفع هر گونه ممانعت از کارگران در استفاده از حقوق مسلم خود و پذيرش قراردادهای دسته جمعی

    ۳- آزادی بی قيد و شرط فعالان سنديکای کارگران و کارکنان شرکت واحد اتوبوسرانی از جمله دبير سنديکا آقای منصور اسانلو و بازگرداندن همه کارگران آزاد شده به کار و تامين خسارت ها و حقوق از دست رفته آنان.

  • قطعنامه دومين گردهمايی سراسری جمهوريخواهان دمکرات ولائيك

    اعمال خشونت خانگی هرگز امری خصوصی محسوب نميشود

    قطعنامه دومين گردهمايی سراسری جمهوريخواهان دمکرات ولائيك

    مبارزه با جمهوری اسلامی تنها مبارزه با افرادی که بر مسند قدرت تکيه کرده اند و حاميان ايشان نيست. يکی از وجوه اصلی اين مبارزه، مبارزه بر عليه فرهنگ و سنت هايی است که هر روزه به وسيله حکومت گران در رسانه ها و در کل جامعه تبليغ و ترويج ميشود. آنها کوشش ميکنند که سنت های کهن و قرون وسطايی را در ميان مردم رواج داده و ماندگار کنند تا بر چنين ويرانه ی فرهنگی حيات خود را تداوم بخشند.

    ناباوری به برابر حقوقی جنسيتی و پايمال کردن حقوق انسانی زنان در حوزه های خصوصی (خانواده) و عمومی (جامعه) يکی از نمودهای مشخص اين فرهنگ عقب مانده است.

    عدالت خواهی و برابری طلبی نميتواند و نبايد تنها به صورت صوری و در حد شعار باقی بماند و بايد آن را در روابط روزمره مان و در همه عرصه های زندگی چه خصوصی و چه عمومی نهادينه کنيم.

    اعمال خشونت به همسر و فرزندان در ميان آزاديخواهان در عمل ناقض اصولی است که ما برای آن مبارزه ميکنيم.اين مسئله نبايد امری خصوصی شمرده شود و ما آزاديخواهان نبايد در مورد آن سکوت کنيم. اين رويه ی ديگر همان سکه ی قدرتمداران در ايران است که مسئله داخلی ايران از جمله سرکوبگری شهروندان را امری خصوصی معرفی ميکند و از قبول دخالت سازمانهای جهانی و مدافعانی حقوق بشر سر باز ميزند.

    ما جمهوريخوانان دمکرات و لائيک بر عليه هر گونه خشونت و تجاوز به حقوق ديگران ايستادگی ميکنيم.

    ما خشونت خانگی و اعمال و تحمل آن را محکوم ميکنم.