دسته: هشت مارس

  • به مناسبت ۸ مارس، روز جهانی زن

    بیانیه و فراخوان تشکل های دانشجویی و دانش آموزی 

    جمعه ۸ مارس (۱۸ اسفند) روز جهانی زن ۱۴۰۲، تثبیت بی‌حجابی در سراسر کشور و برپایی اقدامات اعتراضی با پرچم زن زندگی آزادی!

    روز جهانی زن امسال در شرایطی فرا می‌رسد که عموم مردم و مشخصا ما زنان در مصاف هر روزه علیه جمهوری اسلامی قرار داریم. ایستادگی و مبارزه‌ای مداوم که در روند انقلاب «زن زندگی آزادی»، کلیت این حکومت را به چالش کشیده است. در مقابل هم، هر طرح و لایحه و قانونی که برای مقابله علیه این مبارزه هر روزه تصویب و پیاده شده، کاملا شکست خورده است.

    از سال گذشته و پس از آغاز انقلابی عظیم به نام «زن زندگی آزادی»، مبارزه ما برای رهایی‌مان از قوانین، فرهنگ و سنت‌های مردسالارانه، برای دست‌یابی به سکولاریسم و مدرنیسم، برای برابری جنسیتی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی، برای منزلت انسانی‌مان که زیر سایه کثیف قوانینی متحجر و مشخصا حجاب اجباری لگدمال شده و برای آنکه زن، انسان درجه دوم نباشد؛ در ابعاد میلیونی وارد جدالی نفس‌گیر شدیم.

    این مبارزه جانانه ما بود که برای اولین بار در طول تاریخ موجودیت جمهوری اسلامی، همراه شد با فتح استراتژیک‌ترین سنگر حکومت اسلامی علیه زنان و بخش وسیعی از مردم آزادیخواه؛ یعنی، «حجاب». ما توانستیم بالاخره به‌صورت سراسری و هزاران نفره، حجاب اجباری را زیر پا له کنیم؛ ما توانستیم نماد انقیاد و بردگی و بندگی زنان، نماد تبدیل زنان به انسان درجه دوم را آنچنان بی‌اعتبار کنیم که حکومت اسلامی برای حفظ خودش از سقوط قطعی، دست به توحش بزند و بارها تلاش کند این سنگر از دست رفته‌اش را باز پس گیرد؛ اما موفق نشد.

    پاسخ ما علیه حکومت ضدزن، به‌عنوان «شبکه سراسری انقلاب زن زندگی آزادی» در یک سال گذشته، فراخوان‌های مداوم بی‌حجابی سراسری بود؛ پاسخ ما تشکل‌ها و نهادهای دانشجویی، فراخوان روز ۲۶ فروردین ۱۴۰۲ بود که با شعار «نه روسری نه توسری آزادی و برابری»، موجی در جامعه ایجاد کردیم که عموم همرزمان‌مان با هشتگ #از_شنبه تمام تهدیدهای رادان را به باد تمسخر گرفتند. پاسخ ما نهادها و فعالین و مبارزین شهری و جوانان و زنان سراسر کشور، کمپین #تابستان_سخت بود که سخت‌ترین تابستان کل دوران را برای جمهوری اسلامی رقم زد.

    از این رو، ضروری می‌دانیم که مبارزه را علیه حجاب اجباری و علیه قوانین زن‌ستیز و در راس آن، علیه حکومت ضدزن جمهوری اسلامی ادامه دهیم.

    ما باید روند مبارزه را با بی‌حجابی سراسری و همچنین اقدامات اعتراضی مختلف به مناسبت روز جهانی زن – ۸ مارس – به عنوان یک روز اعتراضی مهم در تقویم مبارزاتی‌مان علیه جمهوری اسلامی ادامه دهیم.

    موارد فراخوان ما رو به عموم جامعه و فعالین انقلاب «زن زندگی آزادی»:

    ما همه زنان و جوانان، همه دانشجویان و دانش آموزان و عموم جامعه و همه آزادی‌خواهان و برابری‌طلبان را فرامی‌خوانیم و دعوت می‌کنیم که در جمعه ۱۸ اسفند روز جهانی زن، نتیجه یکسال بی‌حجابی سراسری را تثبیت کنیم و در ادامه هفته‌ها و ماه‌های گذشته، بصورت سراسری در روز جهانی زن بی‌حجاب در سطح جامعه ظاهر شویم.

    تجمع، زنجیره انسانی، سرودخوانی، شعارنویسی، پخش و نصب تراکت و بنر، سخنرانی در مترو و اتوبوس، پرفورمنس در دبیرستان‌ها و دانشگاه‌ها، پخش گل و شیرینی، گلباران مزار جانباختگان راه آزادی، شعاردهی شبانه، حضور فعال در شبکه‌های اجتماعی در اینترنت، که همگی با شعار «زن زندگی آزادی» همراه باشد.

    مامتوقف نمی‌شویم، پیشروی خواهیم کرد و اجازه نمی‌دهیم جمهوری اسلامی بتواند لحظه‌ای از ما آرامش داشته باشد. بعد از شکست دادن حکومت در مضحکه انتخاباتش، به استقبال روز جهانی زن و پس از آن، چهارشنبه‌سوری خواهیم رفت.

    شبکه سراسری انقلاب_زن_زندگی_آزادی

     (شامل تشکل های دانشجویی و دانش آموزی و گروه های مبارزاتی جوانان و زنان)

     

     

     

  • روز جهانی زن، بر همه برابری‌ طلبان مبارک باد!

    سه شنبه ۸ اسفند ۱۴۰۲ – ۲۷ فوريه ۲۰۲۴

    زنان امسال صد و سیزدهمین روز جهانی زن را با بزرگداشت و ارج نهادن به دستاوردهایشان گرامی می‌دارند. آنان تجدید عهد می‌کنند که برای رسیدن به برابری و رفع تبعیض جنسی- جنسیتی تلاش های خود را همچنان ادامه خواهند داد.

    زنان ایران که مبارزاتشان همواره با موانع سیاسی مواجه بوده، بیش از صد سال است که همواره هشت مارس را گرامی می‌دارند. از اقدام جمعیت پیک سعادت در رشت (سال۱۳۰۱) و تظاهرات عظیم زنان علیه حجاب اجباری در ۱۷ اسفند ۱۳۵۷ (هشتم مارس۱۹۷۹)، پس از صدور فرمان حجاب اجباری خمینی، به عنوان نمونه هایی می توان نام برد. امروزه زنان ایران، ۸ مارس را در زندان ها و شکنجه گاه ها، در ادارات، کارخانجات، آموزشگاه ها و خانواده ها، با یاد زنان بزرگ تاریخ مبارزاتی برابری خواهی گرامی داشته و هم چنان به راه خود ادامه می دهند.

    با آغاز جنبش انقلابی “زن، زندگی، آزادی” در سال ۱۴۰۱، مبارزات زنان آزادیخواه و برابری طلب، گسترده تر و سرکوب های رژیم نیز شدیدتر شده است.
    بیدادگاه های رژیم ضد زن حاکم بر ایران، حکم های بسیار سنگینی را برای زنان مبارز صادر می‌کنند. در حال حاضر تعداد بسیاری از زنان فعال و آزادی خواه در زندان های حکومت اسلامی ایران اسیرند.

    با وجود تمام فشارهای های وارده از طرف رژیم اسلامی، پژواک بانگ آزادی خواهی و برابری طلبی زنان و دختران ایرانی، با شکوفایی جنبش انقلابی ” زن، زندگی، آزادی” در سراسر جهان طنین انداخته و زنان مبارز جهان را با مبارزات زنان ایران همراه کرده است.
    روایت های استقامت و دلاوری زنانی چون نرگس محمدی ها، نسرین ستوده ها، سپیده قلیان ها، زینب جلالیان ها و هزاران زن گمنام برای رسیدن به دنیایی بدون تبعیض در سرتاسر جهان گسترده شده است. جنبش زنان ایران هر گز دختران شجاع خود، مانند مهسا امینی ها، آرمیتا ها و ندا ها… را فراموش نخواهد کرد.

    ما روز هشت مارس ( ۱۷ اسفند ) را همراه با زنان دلاور کشورمان گرامی می داریم و به تلاش های بی وقفه آنان افتخار می کنیم.
    ما برابری طلبان، از دستاوردهای مبارزات زنان در طول سالیان متمادی پاسداری می کنیم و مدافع حقوق انسانی هستیم.
    ما به تبعیض جنسی – جنسیتی، واپس گرایی، فقر، فساد و آسیب های زیستگاهی و اعدام نه می گوییم.
    ما نهادهای امضا کننده این بیانیه با تبریک به همه زنان و برابری طلبان به مناسبت روز جهانی زن، پیمان می بندیم تا در هر کجای دنیا که باشیم، ماهیت جنایتکار و زن ستیز حاکمان میهنمان را افشا کنیم.

    به گزارش سازمان های حقوق بشری تعدادی بسیاری از زنان فعال در زندان های مختلف حکومت اسلامی در زندان های ایران در بند هستند که ما خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط تمامی آنان می باشیم.
    تعداد زیادی از زنان زندانی سیاسی محبوس در بند زنان زندان اوین، بیش از ۵۰ سال سن داشته و از بیماریهای مختلفی همچون بیماری قلبی، تنفسی و بیماری های خاص رنج می برند.

    ما از همه تشکل های زنان، سازمان های حقوق بشری و نهادها و احزاب دموکراتیک می خواهیم که در روز جهانی زن، خواهان آزادی همه زندانیان سیاسی- عقیدتی باشیم و فریاد “نه به اعدام” را هر چه وسیع تر در ایران و در خارج از کشور بلندتر و رساتر کنیم.

    ما همه مردان و زنان ایران را فرا می خوانیم تا از خواست ابتدایی زنان، یعنی آزادی انتخاب پوشش و برابری انسان ها در کشور پشتیبانی کنند و با زنان پیشگام، همگام باشند.
    شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران
    مارس۲۰۲۴
    زن زندگی آزادی
    زندانی سیاسی آزادی باید گردد
    نه به اعدام

    امضاکنندگان:
    ۱ – انجمن جمهوری خواهان آلمان و هلند
    ۲ – انجمن حقوق بشر و دموکراسی برای ایران – هامبورگ
    ۳ – انجمن فرهنگی ایران و سوئیس – ژنو
    ۴ – بنیاد اسماعیل خویی
    ۵ – حزب آزادی و رفاه ایرانیان (آرا)
    ۶ – حامیان مادران پارک لاله – هامبورگ
    ۷ – حامیان مادران پارک لاله – فرزنو
    ۸ – جمعيت ايرانى حقوق بشر – شمال كاليفرنيا
    ۹ – جمعيت ايرانى حقوق بشر – جنوب كاليفرنيا
    ۱۰- زنان برای آزادی و برابری پایدار
    ۱۱- صدای زنان سوسیال دموکرات ایران
    ۱۲- فدراسیون اروپرس
    ۱۳- کانون مدافعان حقوق بشر کردستان
    ۱۴- کارزار حقوق بشر برای ایران
    ۱۵- کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی – پاریس
    ۱۶- کمیته دفاع از حقوق بشر در ایران – هجا
    ۱۷- کمیته دفاع از حقوق بشر در ایران – شیکاگو
    ۱۸- کمیته نه به جمهوری اسلامی – اورنج کانتی
    ۱۹- کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی
    ۲۰- مادران پارک لاله – دورتموند
    ۲۱- مادران صلح مونترال
    ۲۲- نهاد «همه حقوق بشر، برای همه، در ایران»
    ۲۳- همبستگی ملی ایرانیان فرزنو – کالیفرنیا
    ۲۴- همبستگی جمهوری خواهان ایران (هجا) – مونترال
  • به مناسبت ۸ مارس روز جهانی زنان

    بیانیه کمپین توقف قتل‌های “ناموسی” 

    سال ۱۹۱۰ صد زن از هفده کشور جهان در کنفرانس جهانی زنان در کپنهاگ ۸ مارس رابه عنوان روز جهانی زن به منظور اتحاد و همبستگی زنان سراسر جهان برای دستیابی به حقوق انسانی خود پیشنهاد کردند. با پیگیری کنشگران حقوق زنان سرانجام در سال ۱۹۷۷ مجمع عمومی سازمان ملل هشت مارس را به عنوان روز جهانی زن به رسمیت شناخت. هشت مارس روزهمبستگی و همدلی زنان در سراسر جهان است تا عزم خود را برای رفع هرگونه ستم جنسی- جنسیتی تا رسیدن به جهانی برابر نشان دهند.

    طی این سالها فعالان جنبش زنان ایران همپای زنان در سایر کشورهای جهان روزجهانی زن را با وجود تمام محدودیت ها برگزارکرده اند. به ویژه درتاریخ ۴۵ ساله جمهوری اسلامی، زنان ایران با تمام قوا در برابر ستم جنسی- جنسیتی و انواع سرکوب ها ایستادگی کرده است.

    با انقلاب ۵۷ زنان در ایران اولین گروهی بودند که در برابر آپارتاید جنسی – جنسیتی و در برابر حجاب اجباری قد علم کردند. زنان پیشرو در ۸ مارس برابر با ۱۷ اسفند ۱۳۵۷ طی یک هفته با برپایی تظاهرات متعدد در تهران و شهرهای مختلف مخالفت خود را با حجاب اجباری با شعار “ما انقلاب نکردیم تا به عقب برگردیم “نشان دادند واز آنزمان تا کنون حتی یکروز در برابر رژیم اسلامی عقب نشینی نکرده اند.

     از تشکیل کمپین های متعدد علیه حجاب اجباری تا مبارزات فردی چون سرپیچی از پوشیدن حجاب اجباری به قیمت اخراج از کار،محرومیت از تحصیل، زندان، شلاق، جریمه نقدی وحتی کشته شدن دست از مبارزه برای حق انتخاب پوشش برنداشته اند.

    جنبش زنان ایران همگام با سایرجنبش های اجتماعی، دانشجویی، کارگری وفرهنگیان علیه فقر، نابرابری، ستم ملی وتخریب محیط زیست مبارزه کرده ، همچنین برای لغو قوانین تبعیض آمیز علیه زنان، توقف سنگسار، توقف قتل های ناموسی و کودک همسری، زنده نگه داشتن جنبش دادخواهی و مبارزه با برای توقف اعدام پیشگام بوده است.

    جنبش انقلابی زن ، زندگی، آزادی به رهبری زنان و همراهی مردان آگاه که با قتل ژینا مهسا آمینی شعله ور شد ادامه بیش از چهاردهه مبارزات زنانی است که شجاعانه در برابرسرکوب و شکنجه ایستادگی کردند. جنبش انقلابی که تحسین جهانیان را برانگیخت. یکی ازموفقیت های جنبش زنان ایران در سال اخیر اهدای جایزه نوبل صلح به نرگس محمدی است که حتی در زندان نیز برای تحقق آرمان های زنان ایران مبارزه می کند.

    ‎ سازمان ملل متحد دربزرگداشت روز جهانی زن سال ۲۰۲۴ را بر” تشویق به مشارکت” تاکید دارد.همچنین مبنای کارشصت وهشتمین نشست کمیسیون وضعیت زنان در سازمان ملل نیزتسریع در دستیابی به برابری جنسیتی و توانافزایی همه زنان و دختران با پرداختن به فقر و تقویت نهادها و تامین مالی با دیدگاه جنسیتی را در دستور کار خود قرار داده است .

    ما درکمپین توقف قتل های “ناموسی” همگام با زنان جهان برای ساختن جهانی عاری از تعصب، کلیشه های جنسیتی و تبعیض، برای جهانی که متنوع، عادلانه و فراگیرباشد ودر آن به تفاوت ها بها داده می شود، تلاش می کنیم.

    ما ازهمه نیرو های آگاه دعوت می کنیم که در برابر زن ستیزی سکوت نکنند.

    کمپین توقف قتل های” ناموسی” ضمن گرامیداشت ۸ مارس سال ۲۰۲۴ روزجهانی زن بار دیگر تاکید می کند ، که حقوق زنان،حقوق بشر است

    # زن_زندگی_آزادی #هشت_مارس #توقف_قتلهای_”ناموسی  #نه_به_خشونت_علیه_زنان”

  • هشت مارس، روز جهانی زن، بر تمام زنان آزاده جهان گرامی باد!

     

     

     

     

    جنبش جمهوری‌خوان دموکرات و لائیک ایران

    8 مارس، روز جهانی زن را به تمامی زنان آزاده، رهایی‌خواه و برابری طلب تبریک می‌گوید

    8 مارس 2021

  • مروری بر جنبش‌های اجتماعی در ایران (جنبش زنان)

     

    میز گرد سیاسی

    جنبش جمهوری‌خواهان دموکرات و لائیک ایران

     

    جنبش جمهوری‌خواهان دموکرات و لائيك ایران در پی برنامه‌های ” بحث آزاد” این بار نیز نشست دیگری را در پالتاک برگزار میکند.

    با توجه به نقش و رشد جنبش‌های اجتماعی در چند ساله اخیر، تصمیم گرفتیم تا مروری بر این حرکت‌ها و اعتراضات کنونی در ایران را در دستور کار قرار دهیم. با مصادف بودن روز جهانی زن (8‌ مارس)، سعی داریم، تمرکز خود را بیش‌تر بر این جنبش که بی شک یکی از تاثیر گذارترین جنبش‌های اجتماعی در ایران بوده است، بگذاریم.

    امید داریم با حضور فعال علاقمندان در بحث، در فضایی دوستانه، بتوانیم با مشاورت یکدیگر نشست پرباری را برگزار کنیم.

     

    .
    “مروری بر جنبش های اجتماعی در ایران (جنبش زنان)”

    (بحث آزاد)

    جمعه ۵ مارس، ساعت ۲۰:۰۰ به وقت اروپای مرکزی

     

    آدرس:

    اتاق «جنبش جمهوری خواهان دموکرات و لائیک ایران» – در پالتاک مسنجر

    Asia and pacific

    Iran

    Jonbesh Jomhouri Khahan Democrat va Laic Iran

     

  • گرامی باد 8 مارس روز جهانی زن!

    بیانیه انجمن‌های ایرانی در استکهلم

     

    برابری جنسیتی، تنها از طریق

    یک مبارزه اجتماعی میسر است!

    روز جهانی زن، روز تاکید به برابری، روز اعلام حق و حقوق برابر، روز مبارزه علیه تبعیض جنسیتی است!

    مالکیت خصوصی اساس و منشا ستم بر زنان است. مالکیت خصوصی با پیدایشش و تکاملش در دوره ها و نظامهای مختلف تاریخی در گذشته و حال در ستم و به انقیاد کشیدن زنان، نقش بسزایی داشته و دارد.

    زنان در مبارزه برای آزادی و یک جامعه انسانی نقش اساسی در طول تاریخ داشته و در صف اول مبارزه علیه ستم، استثمار و تبعیض هستند. تمامی نظامهای موجود برای سرکوب جامعه، از حمله به زنان، وحشیگری خود را آغاز میکنند. آزادی زن، آزادی جامعه است.

    در جامعه ایران باید بی وقفه برای خواسته های ابتدایی و به حق زنان مبارزه نمود:

    لغو تمام قوانین و مقرراتی که زنان را از نظر حقوقی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در وضعیتی فروتر از مردان قرار می دهند. برابری کامل زنان با مردان در تمام زمینه های مدنی، حقوقی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی. حق ارث برابر برای زن و شوهر و فرزندان دختر و پسر.

    حق برابر زنان با مردان در جدائی و طلاق. ممنوعیت ازدواج زیر ۱٨ سال و حق تمام افراد بالغ (۱٨ سال به بالا) در انتخاب همسر یا شریک زندگی بدون هیچ گونه منع و محدودیت از نظر دینی، ملی،  نژادی و غیره. لغو وابستگی های قانونی زن به شوهر. حق انحصاری تصمیم گیری زنان برای سقط جنین خود و رایگان بودن آن. لغو همۀ تبعیضاتی که مانع دسترسی زنان به مشاغل گوناگون، مسئولیت های سیاسی، قضائی، اداری، فعالیت های علمی، فرهنگی، فنی، هنری، ورزشی و خدمات اجتماعی اند.

    خشونت علیه زنان مانع دستیابی به برابری در جامعه در مفهوم حقوقی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی است. خشونت علیه زنان باعث آسیب جسمی، جنسی یا روانی میشود. خشونت چه عریان و چه پنهان، هر دو محکوم است.

    زنان نیمی از جامعه را تشکیل میدهند و بیشترین فشارها و سختی ها چه در بازارکار و چه در خانه به آنها وارد میشود. ما خواهان برابری کامل انسانها هستیم.

    حق طبیعی و بدیهی زنان است که در جامعه ای عاری از قوانین نابرابر و بدور از هر گونه ستم جنسیتی، زندگی امنی داشته باشند. اما  قوانین ارتجاعی زن ستیز و خشونت علیه زنان، حرمت انسانی و حقوق اولیه و پایه ای نیمی از جامعه را که زنان می باشند، به شدت زیر سئوال برده و آن را مورد هتک حرمت قرار داده است.

    زنان کماکان در سراسر جهان مورد تبعیض قرارگرفته، استثمار میشوند، امنیت اقتصادی ندارند،ازحقوق کمتری برخوردارند و مورد اذیت و آزار قرار میگیرند.

    مبارزه علیه بی حقوقی ها، گرانیها، فقر، بیکاری، تبعیض جنسیتی و … در بعد وسیعتری علیه کلیت بانیان این وضعیت، کلیت نظام سرمایه داری اسلامی در ایران ضروری است. تعویض افراد و رنگ تاثیری نداشته و مردم مترقی هیچ توهمی به جناحهای مختلف رژیم نداشته و ندارند، بلکه کل سیستم و نظام را زیر سوال برده و خواهان نابود شدن کل نظام حاکم هستند.  مردم در ایران به وضوح تنفر خود را در خیزشهای اجتماعی سالهای اخیر،دیماه 96 ، آبانماه 98، اعتصابات، تجمعات و گردهمائی های اعتراضی، شرکت نکردن در مراسمهای دولتی و بی ارزش شمردن و شرکت نکردن در انتخابات و … به نمایش گذاشته اند.

    آلترناتیوهای دولتهای غربی و امپریالیستی راه حلهای دروغینی بیش نیستند. آنها نگران سود و سرمایه های خود هستند نه نگران شرایط و وضعیت غیر قابل تحمل مردم در ایران.  خود این دولتها هیچ سمپاتی در میان شهروندان کشورهای خود ندارند و شرایط مشابه سختی را در کشورهای خود برای مردم بوجود آورده اند و هرروزه شاهد اعتراضات و اعتصابات فراوان در سراسر جهان هستیم.

     مبارزه برای آزادی، برابری و رفع هر گونه ستم، استثمار، فقر و  بیحقوقی، همه اینها بدون رفع تبعیض جنسیتی و بی حقوقی از زنان، ممکن نیست. زنان دوش به دوش مردان در جریان مبارزات حضور داشته و یک پایه اصلی مبارزات بوده و هستند. امروز مبارزه جنبشهای زنان، با جنبشهای مردمی و مهمتر از همه جنبشهای کارگری در سراسر دنیا گره خورده و ارتباط تفکیک ناپذیری بین این جنبش ها بوجود آمده است.

    مطالبات اقتصادی زنان کارگر و اکثریت زنان که تحت شدیدترین فشار های اقتصادی قرار دارند برجسته ترین مطالبات جنبش زنان در دنیا است، اکثر حکومتها،  فقر و بیکاری و استثمار مضاعف و کار بی اجر و مزد خانگی  را به اکثریت زنان تحمیل نموده اند و زنان را نیروی کار ارزان میدانند. خشونت آمیزترین اعمال و بی حقوقی و تبعیض از طرف دولتها از طریق وضع قوانین مردسالارانه اشان و حتی تمامی دولتهایی که قرارها و قوانین ریز و درشت برای حق زنان بعنوان حقوق بشر را امضا کرده اند، اعمال میگردد.

    جنبش زنان بعنوان متحد قوی جنبش کارگری و سایر جنبش های اجتماعی مترقی و آزادیخواه در راه رهایی واقعی و کامل زنان، برای برابری کامل در تمامی شئون اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی موثرتر گامهای مشترک برای از بین بردن تبعیض، فقر، بیکاری، بی امنی و سرکوب و تمامی معضلات و مشکلات همچنان پیش میرود.

    زنده باد جنبش مستقل زنان!

    مارس 2020

    شورای همبستگی ایرانیان با روژاوا – استکهلم

    شورای هماهنگی علیه کشتار جمهوری اسلامی – فریاد خاوران

    کمیته همبستگی کارگران ایران و سوئد

    پلاتفرم دمکراتیک ایران – استکهلم

    شورای مستقل همبستگی با جنبشهای اجتماعی در ایران – استکهلم

    حامیان مادران پارک لاله – استکهلم

  • مراسم ۸ مارس 2020، روز جهانی زن، در اشتوتگارت

    گزارش تصویری
    مراسم ۸ مارس روز جهانی زن در اشتوتگارت – آلمان

    شنبه، 7 مارس ۲۰۲۰ برابر با ۱٧ اسفند ۱۳۹۸

     

     

  • ۸ مارس روز جهانی زن، بر زنان جویای عشق و برابری در ایران و جهان، خجسته باد!

     

    مادران پارک لاله 

    «جوانه میزنم
    به روی زخم بر تنم
    فقط به حکم بودنم
    که من زنم، زنم، زنم
    چو هم صدا شویم و
    پا به پای هم رویم و
    دست به دست هم دهیم و
    از ستم رها شویم …» بخشی از شعر فرشته مولوی

    امسال روز جهانی زن را در شرایطی بر پا می‌داریم که زنان ایرانی زیر شدیدترین فشارها قرار دارند، فشارهایی که حکومت ضد زن اسلامی ایران بر سر ما زنان آوار کرده است و هر روز این فشارها و تبعیض ها و تحقیرها سنگین‌ و سنگین‌تر می شود، ولی به همان نسبت ایستادگی زنان نیز در برابر این بی‌عدالتی‌ها همه گیرتر می شود.

    زنان مبارز ایرانی از همان ابتدای به قدرت رسیدن این حکومت زن ستیز،‌ با شناختی دقیق و شجاعتی کم نظیر در برابر تبعیض ها و نابرابری‌ها و بی‌عدالتی‌های این حکومت ایستادند و شعار دادند «ما انقلاب نکردیم تا به عقب برگردیم». مبارزات ۶ روزه زنان از ۸ مارس ۱۳۵۷، نمونه بارزی از مقاومت و ایستادگی زنان شجاع ایرانی در برابر این حاکمان ظالم بود. این مبارزه در طی این سال‌ها تا به امروز به اشکال مختلف ادامه داشته است و «دختران خیابان انقلاب» از دل همین ایستادگی ها بیرون آمدند و در حرکتی تک به تک ولی پیوسته، بر بالای بلندی رفتند و روسری از سر برداشتند و آشکارا در برابر این تبعیض ایستادند. این رویه با حضور زنان دیگر نیز ادامه پیدا کرد و این زنان خواست خود را برای آزادی و برابری با خواندن سرودهای دسته جمعی در مترو و دیگر مکان های عمومی نشان دادند. حکومت نیز از ترس ادامه این روند آن‌ها را با احکام سنگین روانه زندان کرد ولی آن‌ها شجاعانه بر حق خود ایستاده اند.

    زنان از پیگیرترین مبارزان راه آزادی و برابری و عدالت خواهی اند!

    مبارزات زنان در طی چهل و یک سال گذشته علیه محرومیت‌های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و حتی ورزشی پیگیرانه ادامه داشته است؛ از مبارزه علیه تبعیض و تفکیک جنسیتی تا مبارزه علیه حجاب اجباری و حق کنترل بر بدن، از مبارزه علیه خشونت خانگی و سنگسار گرفته تا مبارزه برای لغو مجازات اعدام، از مبارزه برای حق دانستن حقیقت و پاسخ‌گویی و دادخواهی گرفته تا مبارزه برای محاکمه و مجازات آمران و عاملان جنایت ها، از مبارزه برای حق داشتن کار و تحصیل و حقوق برابر گرفته تا حق ازدواج و حق خروج از کشور و حق نگهداری از فرزند، از مبارزه برای حق آموزش رایگان برای کودکان و بهبود وضعیت آموزشی گرفته تا مبارزات زنان معلم، پرستار، کارگر، کشاورز، دانشجو، بازنشسته و خانه دار برای حقوق نادیده گرفته شده ی خود و هم چنین از مبارزه ی پیگیر برای حق تشکل های مستقل زنان که پیگیرانه و بی‌وقفه ادامه داشته است و هیچ گاه نا امید نشدند.

    شلاق حکومت و جامعه ی مردسالار نیز مدام بر جان و روان و پیکر زنان بی رحمانه کوفته شده است؛ از بازداشت و شکنجه و اعدام برای فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی گرفته تا سنگسار برای داشتن روابطی خارج از ازدواج، از تجاوز و تحقیر و تهدیدهای جنسیتی توسط باز جویان و زندان بان ها گرفته تا تهدید و اسیدپاشی و قتل های ناموسی توسط جامعه مردسالار و این بی‌عدالتی‌ها و تبعیض ها از همان سال‌های آغازین حکومت اسلامی در زندان ها و خارج از زندان ها بر زنان اعمال شده است. هم‌اکنون نیز زنان بسیاری در زندان های ایران، زیر شکنجه و اذیت و آزارهای فیزیکی و روانی و جنسیتی بازجویان و ماموران وزارت اطلاعات و سپاه قرار دارند. صحبت‌های تکان دهنده ی نیلوفر بیانی یکی از نمونه‌های اخیر است: “بازجویان اطلاعات سپاه، برای گرفتن اعترافات ساختگی، وی را طی حدود ۱۲۰۰ ساعت بازجویی، در معرض شدیدترین شکنجه های روحی و روانی و تهدید به شکنجه فیزیکی و تهدیدهای جنسی قرار داده اند”.

    چرا مادران و زنان پیگیرترین مبارزان راه آزادی اند و در مبارزه شجاعت بیشتری به خرج می دهند؟
    آری اگر به مبارزات زنان ایران نگاهی بیاندازیم، مشاهده می‌کنیم که مبارزات زنان ایران هیچ گاه یک بعدی نبوده و همواره با عشق و مقاومت و مداومت همراه بوده است. زنان در حین مبارزه، می‌توانند عشق بورزند و شادی کنند، برقصند و آواز بخوانند. زنان در حین مبارزه می‌توانند شریک زندگی برای خود برگزینند و فرزندانی سالم و توانمند و عاشق به بارآورند. زنان در حین مبارزه می‌توانند مسئولیت پذیری و کمک به هم‌نوع، کمک به حیوانات و دوستی با طبیعت را به جامعه بیاموزند. زنان که خود همواره در معرض خشونت های چند سویه از طرف حکومت و جامعه ی مردسالار بوده و هستند، همواره توانسته اند علیه خشونت مبارزه کنند و بی تردید می‌توانند خشونت را از دنیا براندازند. همین زنان بودند که مبارزه علیه ظلم را به فرزندان شان و جامعه آموختند و ما شاهد دلاوری های فرزندان این زنان بودیم. زنان نیروی عجیبی در هماهنگی و بهبود شرایط دارند و این نیرو می‌تواند آن‌ها را برای دنیایی انسانی و به دور از خشونت و به دور از ظلم و جنگ و نابرابری آماده کند. البته زنانی نیز هستند که در دنیای مردسالارانه غرق شده‌اند و تلاش می‌کنند که پا جای پای خشونت گری های مردانه بگذارند، ولی اغلب زنان زندگی‌شان همواره با عشق، ایستادگی و مقاومت همراه بوده است و می‌توان مصداق‌های بسیاری را تنها اشاره وار گفت. بسیاری از زنان ضمن انجام کار بیرون از خانه، کارهای خانه را نیز با عشق انجام می دهند. البته در این میان به زنان ظلم بسیار می‌شود و کار خانه گاه تبدیل به بیگاری و شکنجه می‌شود، زیرا زنان در ازای این کار طاقت فرسا و بی پایان، دستمزدی دریافت نمی‌کنند، در حالی که دولت ها باید برای کار زنان که تولید کنندگان نیروی کار هستند، حقوقی اجتماعی در نظر بگیرند.

    شاید از خود سؤال کرده باشیم چگونه مادران و خانواده‌های خاوران که اغلب مادران و خواهران و همسران را شامل می شوند، پیگیرترین زنان در عرصه دادخواهی در ایران بوده و هستند. خانواده‌هایی که با عشق و شجاعت و پایداری، الگویی برای دیگر خانواده‌های زخم خورده شدند. شهناز اکملی مادر (مصطفی کریم بیگی از کشته شدگان دی ماه ۱۳۸۸) که برای دادخواهی فرزندش و همراهی با دیگر خانواده‌ها به یک سال حبس محکوم و در ۲۵ دی برای اجرای حکم روانه زندان اوین شد و در ۱۲ اسفند برای پیشگیری از ابتلا به ویروس کرونا به مرخصی آمد، پیش از رفتن به زندان گفت: «مادران و خانواده‌های خاوران راه و رسم ایستادگی برای دادخواهی را به من و دیگر مادران زخم خورده ی سال ۱۳۸۸ آموختند و ما نیز پرچم دادخواهی را بلند کردیم و با مادران آسیب دیده ی سال ۱۳۹۸ همراه شدیم و آن‌ها نیز پرچم دادخواهی را بلند کردند و این پرچم ها هر روز تکثیر شده و بر تعداد ما مادران و خانواده‌های دادخواه افزوده می‌شود».

    آری مادران و خانواده‌های خاوران جزو اولین زنان عاشقی بودند که برای دانستن حقیقت و دادخواهی در برابر بی‌عدالتی‌های این حکومت ستمگر ایستادند و سینه شان را سپر کردند و راه و رسم عاشقی و دادخواهی را به دیگر خانواده‌های زخم خورده آموختند. متأسفانه بسیاری از آن‌ها هم‌اکنون در میان ما نیستند، ولی راه‌شان همچنان ادامه دارد و به حق است که در روز جهانی زن از آن‌ها قدردانی کنیم. مادران و خانواده‌هایی چون مادر پنجه شاهی، مادر میلانی، مادر ریاحی، مادر رضائی جهرمی، مادر بهکیش، مادر معینی، مادر پناهی، مادر لطفی، مادر سرحدی، مادر قائدی، مادر اخوت و پروانه میلانی و بسیاری دیگر. جنایت های حکومت اسلامی ایران در دهه ی شصت متوقف نشد و مبارزه برای دادخواهی نیز اغلب توسط مادران و زنان و دختران خانواده ادامه یافت. از دادخواهی قتل های سیاسی پاییز ۷۷، تا دادخواهی قتل های سال ۷۸، از دادخواهی قتل های سال‌های ۸۸ و ۸۹ تا دادخواهی قتل های دی ۹۶، آبان ۹۸ و دادخواهی قتل مسافران و خدمه پرواز ۷۵۲ اوکراین و این راه دشوار تا امروز توسط زنان و مردان شجاع خانواده ادامه یافته است و بی تردید روزی تمام این دادخواهان دست در دست همدیگر دادشان را از بیدادگران خواهند گرفت و آن روز نزدیک است.

    ما مادران پارک لاله نیز الگوی مان، مادران و خانواده‌های خاوران هستند با کمی تفاوت در جنس و روش. جنس ما اغلب از خانواده‌های زخم خورده نیست و به عنوان زنانی فعال که دغدغه مان آزادی و برابری و برقراری عدالت است، پس از کشتار مردم بی‌دفاع در خیابان در سال ۸۸ راه مان را با روشی آگاهانه و در همراهی با خانواده‌هایی که از چهل سال جنایت این حکومت زخم خورده بودند، آغاز کردیم زیرا ایستادگی برای دادخواهی را امری مهم برای آینده ی کشور می‌دانیم و معتقدیم با مقاومت و ایستادگی و آگاهی بخشی و همبستگی می‌توانیم مسیر آزادی و برقراری عدالت را هموار کنیم و جلوی تکرار جنایت را بگیریم. در این راه نیز همراهانی در داخل و خارج از کشور داشته و داریم و در این ده سال تلاش کرده ایم که صدای اعتراض خانواده‌های زخم خورده را علیه بیدادگری های این حکومت ستم گر به هر شکلی که می‌توانیم رساتر کنیم.

    ما مادران پارک لاله ایران، در این شرایط حساس که بیماری کرونا در ایران بیداد می‌کند و مردم جان به لب رسیده را به مرز خفگی رسانده است و هیچ مقام و نهاد حکومتی مسئولیت نمی پذیرد و اطلاعات شفاف و دقیقی به مردم نمی‌دهند، از تمامی زنان و مردان مبارز و آزادی خواه ایرانی و تمامی نهادها و سازمان های مستقل ایرانی داخل و خارج از کشور و نهادها و سازمان های بین المللی می‌خواهیم که راهی جدی برای برون رفت از این شرایط حساس بیابیم. جان فرزندان ما در خطر جدی است. به ویژه زندانیان که در شرایطی بسیار غیر استاندارد و خطرناک نگهداری می‌شوند و ازدحام زندانیان در زندان های مختلف تهران و شهرستان‌ها و بی مسئولیتی حکومت بیداد می‌کند و به نظر می‌رسد که این بیماری به داخل زندان نیز سرایت کرده است. ما از سازمان بهداشت جهانی به طور جدی می‌خواهیم که به حکومت ایران فشار بیاورند تا بتوانند از زندان های ایران بازدید کنند و اطلاعات دقیقی از وضعیت زندانیان بیمار به مردم گزارش دهند. ما همراه با خانواده‌های زندانیان سیاسی می‌خواهیم که هر چه زودتر و حتی شده به صورت موقت زندانیان سیاسی و عادی آزاد شوند تا خودشان و خانواده‌های شان بتوانند از آن‌ها مراقبت کنند.

    ما مادران پارک لاله ایران، هم چنین تأکید می‌کنیم که خواهان ۱) آزادی بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی، ۲) لغو کامل قانون مجازات اعدام و لغو هر گونه شکنجه، ۳) محاکمه و مجازات آمران و عاملان تمام جنایت‌های صورت گرفته در جمهوری اسلامی در دادگاه‌های علنی و عادلانه و مردمی هستیم. ما اعتقاد عمیق داریم که این خواسته‌ها با اتحاد و همبستگی و مبارزات پیگیر ما دادخواهان به دست خواهد آمد و تردیدی نیست که برای رسیدن به این خواسته‌ها باید برای رسیدن به آزادی بیان و اندیشه، رفع هرگونه تبعیض، و جدایی دین ازحکومت نیز تلاش کنیم، زیرا علت اصلی این بی عدالتی‌ها را در ساختار حکومت و قوانین آزادی ستیز و تبعیض آمیز حکومت اسلامی ایران می‌دانیم.

    مادران پارک لاله ایران
    ۱۶ اسفند

     

  • بزرگداشت هشتم مارس، روز جهانی زن

     

    کانون نویسندگان ایران 

    بیش از یک سده از جهانی شدن هشتم مارس با عنوان «روز زن» می گذرد. روزی که نماد جنبش‌های مبارزاتی زنان برای برخوردار شدن از آزادی و حقوق برابر است. این جنبش‌ها، در اعتراض به دیدگاه‌ها و نهادهایی شکل گرفت که با در دست داشتن سرمایه، نیروی کار، ابزارهای تولید، قانونگذاری و قدرت سیاسی، به مردان به عنوان جنسیت فرادست رسمیت می بخشید و و زنان را در اقشار فرودست جامعه جای می داد.

      اکنون که در سراسر جهان جنبش‌های زنان‌، بسیاری ازدولت‌ها را ناگزیر کرده است به مطالبات آنان در عرصه‌های گوناگون اجتماعی و سیاسی گردن نهند، نظام حاکم بر ایران با رواداشتنِ تبعیضِ مضاعف بر زنان همچنان از پرچم‌داران حذف آنان از سطوح خرد و کلان نهادهای تصمیم‌گیری است؛ نظامی که با تصویب قوانین مردسالارانه و ناعادلانه‌ای چون حجاب اجباری، تفکیک‌های جنسیتی، منع حضور و کنشگری زنان در عرصه‌های فرهنگی، اجتماعی و سیاسی، از بدن، خانه، خانواده، خیابان، قانون و جامعه برای زنان زندان‌ ساخت و همه‌ی امکانات خود را برای ساختن جامعه‌ای با فرهنگی زن‌ستیز و خشونت‌هایی برآمده از نابرابری جنسیتی به کارگرفت تا از گلوگاه فشارهای ناشی از آن، دختران ِ محکوم ِخیابان انقلاب، دختران ِدر آتش سوخته‌ی ورودی ورزشگاه‌ها، مادرانِ دادخواه در حبس و زندانیان زن ِ سیاسی و عقیدتی فریاد برآورند.

      در حالیکه امروز، آهنگ رشدِ دانش‌آموختگان زن ایرانی بیش از هر زمان دیگر است و زنان در صف اول آگاهی‌بخشی و مبارزات مردمی دوشادوشِ مردان می کوشند، همچنان حق مشارکت آنان در عرصه‌های عمومی با کنترل و سانسور حداکثریِ حاکمیت رودروست و نیروهای قضایی و امنیتی با همه‌ی توان به سرکوب هر فعالیتی می پردازند که قصد متشکل ساختن زنان را داشته باشد؛ و به رغم اینکه حضور پرتوان زنان ایرانی در عرصه‌های گوناگون، حاکمیت را در بسیاری مواقع وادار به عقب‌نشینی کرده است، موضوع زن در ایران همچنان یک مسئله‌ی امنیتی است و به هر کنشگر زن که با تکیه بر حقِ آزادی بیان، ساختارهای سلطه را به پرسش و نقد بکشد با ابزارهای زندان، شکنجه، آزار جنسی، تهدید و دیگر شکل‌های آشکار و پنهان ِسرکوب پاسخ داده می شود؛ چرا که تاثیر آگاهی جنسیتی بر درک انسان‌ها از ضرورت تغییر و ورود آن به گفتمان‌ عمومی، همواره از مهمترین عوامل پدیدآورنده‌ی هراس در حاکمان بوده است.

     کانون نویسندگان ایران با گرامیداشت کوشش همه‌ی زنان و مردان آزادیخواه جهان، خواستار آزادی همه‌ی مبارزان دربند، به ویژه زنان فعال اجتماعی و سیاسی- عقیدتی و کناره‌گیری همه‌ی نیروهای انتظامی و نهادهای امنیتی از سانسور و سرکوب زنان است و با تاکید بر لزوم آزادی بدون حصر و استثنای اندیشه و بیان برای رسیدن به جامعه‌ای برابر و آزاد، حق ایجاد تشکل‌های زنان و پی‌گیری علنیِ مطالباتشان را از راه‌های فردی و گروهی ضروری می داند، زیرا این مطالبات پیش‌شرطِ رهاسازی زنان، به عنوان یکی ازارکان بنیادین اعتلای جوامع است و برداشتن این گام مهم، همبستگی ِهمه‌ی آحاد جامعه را می طلبد.

    «هشتم مارس، روز جهانی زن» بر همه‌ی زنان و مردان آزادیخواه گرامی باد.

     

    کانون نویسندگان ایران
    اسفند ۹۸

     

  • وضعیت زنان خاورمیانه در جهان کنونی

    ناهید جعفرپور

    طبق آمار سازمان ملل در سال دوهزار و هفتده میلادی از 7،4 میلیارد جمعیت روی زمین 3،5 میلیارد زنان می باشند. با این وجود اما در بسیاری از مناطق جهان نابرابری حقوقی و فرهنگی علیه زنان فاجعه بار است و تبعیض و خشونت علیه زنان مناسبات نابرابری را در جامعه و محیط خصوصی انسانها برقرار نموده است، بطوری که تولد فرزند دختر نوعی شرمساری و فشار محسوب می شود. در واقع تبعیض و نابرابری حقوقی و اجتماعی و خصوصی نسبت به زنان تحت تاثیر تناسب قواى تاریخاً نابرابر میان طبقات، مردان و زنان، جامعه تحت تاثیر ادیان و فرهنگ مردسالاری و عقب ماندگی فرهنگی ووو می باشد که این نابرابری در نهایت منجر به اِعمال سلطه و تبعیض توسط جامعه مردسالار و در نتیجه مردان گردیده و این امر خود جلوگیری از پیشرفت زنان می نماید و از جمله مكانيسم‌هاى اصلی اجتماعی است که فرودستی زنان نسبت به مردان نتيجۀ آن است.

     برخی از گروه‌های زنان، مانند زنان متعلق به اقلیت‌ها، زنان ملیت ها، پناهندگان زن، زنان کوچنده، زنان ساکن مناطق روستایی یا دور افتاده، زنان فاقد درآمد، زنان سرپرست خانوار،زنان آسایشگاهی، زنان بازداشتی، دختران خردسال، زنان معلول، زنان کهنسال و زنان ساکن مناطق جنگی و….، به ویژه در برابر این نابرابری سیستماتیک خشونت و تبعیض آسیب‌پذیرترند و با توجه به اینکه هر چه جامعه عقب مانده تر و بیشتر تحت تاثیر فرهنگ و مذاهب از سوئی و تحت تاثیر جنگ ها ( چه جنگ های از خارج و چه جنگ های داخلی) از سوی دیگر قرار می گیرد این خشونت ها عریان تر خود را نشان می دهند.

    بررسی و کاوش و شناخت معضل و در نتیجه ارائه راه حل از مهمترین وظایف سازمانهای فمنیستی و سازمانهای دفاع از حقوق بشر و همچنین جنبش جهانی است. طبیعتا شکل خشونت و درجه خشونت علیه زنان و کودکان و درجه خدشه دار شدن حقوق بشر در کشورهای متفاوت با هم فرق می کند. اما دربرخی از این کشورها حتی به نرم های جهانی حقوق بشر تائید شده از سوی خود این کشور ها هم توجه ای نمی گردد.

    با نگاهی به کشور های مشخصی در خاورمیانه یعنی درست کشورهائی که در کنار حاکمیت سرمایه، جنگ و فرهنگ و سنن و دین هم نقش تعیین کننده بازی می کنند، بخصوص زنان اقشار تحتانی (زنان خانه دار، سرپرست خانوار، دهقان، کارگر و…) هر روز و هر دقیقه و هر ثانیه در معرض انواع و اقسام فشارها و خشونت ها قرار میگیرند و برخا از آنجا که قوانین زن ستیز ملکه این جوامع است و در تاروپود این جوامع رخنه کرده است، برای فرار از این همه بی عدالتی و ظلم و خشونت و بی حرمتی راهی جز خودکشی و خودسوزی و در بهترین حالت سوختن و ساختن با بیماری های عصبی و سایر بیماری های روحی و روانی و جسمی برای زنان باقی نمی ماند.

    در برخی از این کشورها مثلا چون افغانستان و عراق از یک سو جنگ داخلی و اشغال و فقر و بی بهره گی از تمامی نعمات یک زندگی شرافتمندانه انسانی زنان را دوره کرده است و از سوی دیگر رژیم های بنیادگرائی که با به قل و زنجیر بستن دست و پای زنان عملا قصد زنده بگور کردن این نیمه فعال جامعه را در سر دارند. مسلما در هر جامعه ای که جنبش زنان آن بطور فعال و نیرومند وارد صحنه شده و در مقابل تمامی این خشونت ها مبارزه نموده است در مقابل موفق هم گشته است قدمهای بزرگی در راه رفع تبعیض در حوزه های مشخص بردارد.

    از طرفی هم نمی توان به آمار های رسمی کشورها اعتماد نمود و مسلما درصد تبعیض و نابرابری حقوقی به زنان بسیار بالا تر از آمارهای رسمی است. بغیر از گزارش های سازمانهای حقوق بشر، بسیاری از گزارش گران وضعیت تبعیض بار زنان در زیر فشار های مختلف و دستگیری ها قرار میگیرند و این مسئله دسترسی به آمار دقیق تر را مشکل می سازد بطور مثال گزارش گران بدون مرز ( ار اس اف ) در گزارش خویش به مناسبت روز جهانی زنان با نام “حقوق زنان” اعلام نموده اند که در راه تهیه پژوهش هایشان در کشورهای مختلف تعداد بیشماری کشته و زخمی مورد تهاجم قرار گرفته اند.

     در ایران بسیاری از روزنامه‌نگاران زن فمینیست مورد آزار ‌های قضایی قرار گرفتند و یا برای نوشته‌هایشان در باره حقوق زنان زندانی شده‌اند. سرکوبِ گزارشگران حقوق زنان، تنها در برگیرنده روزنامه‌نگاران زن نیست. در سومالی عبدی عزیز عبدی نور برای مصاحبه با یکی از قربانیان تجاوز بازداشت و به یک سال زندان محکوم شد. در زیر این فشارها برخی از گزارش‌ گران ناگزیر به تبعید می‌شوند. برخی دیگر قلم بر زمین می‌گذارند. و بسیاری دیگر همچنان پایداری می‌کنند. گزارش‌ گران بدون مرز در گزارشات خویش از همه آنها تجلیل کرده است.

     آن چه همه پژوهشگران حقوق زنان در پژوهش های خویش بر آن تاکید دارند این نکته مهم است که شکاف‌ جنسیتی و نابرابری حقوقی و خشونت های فیزیکی و روحی بر زنان میان کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا  به‌مراتب بیشتر و برجسته‌ تر از سایر نقاط جهان است. دوم آنکه، تحلیل‌های تفصیلی این پژوهش ها نیز نشان‌ دهندۀ تنوع و تفاوت‌ های قابل ملاحظه بین این کشورهاست، به ‌طوری ‌که می‌ توان آن‌ها را بر‌اساس وضعیت زنان در سه شاخص بین‌المللی به پنج گروه مجزا تقسیم کرد. در این گروه‌بندی، کشورهای قطر و کویت در دستۀ یک، کشورهای امارات متحدۀ عربی، تونس، بحرین، عمان، عربستان سعودی و لیبی در گروه دوم، کشورهای لبنان، ترکیه و الجزایر در گروه سوم، کشورهای ایران، سوریه، اردن، مصر، مراکش، پاکستان و عراق در گروه چهارم و یمن و افغانستان در گروه پنجم قرار می‌گیرند. بر این اساس، به نظر می‌رسد برای تبیین و شناخت دقیق وضعیت زنان در این کشورها، توجه به تفاوت‌های متعدد و ناهمسانی آن‌ها، هم در وضعیت کنونی و هم در روند تحولات وضعیت زنان در سه دهۀ گذشته، ضروری است.

    سخن کوتاه، هشت مارس روز جهانی زنان فرا می رسد. روزی که در اکثرکشور های جهان از مبارزات تاریخی زنان برای رسیدن به خواست های برحقشان تجلیل می شود اما در همین زمان هم هنوز زنان جنوب جهان و بخصوص زنان درکشورهای خاورمیانه همچنان متحمل سخت ترین تبعیض های جنسیتی می باشند. زنان خاورمیانه، امروز با بسیاری از مشکلات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی دست به گریبان هستند. هنوز جلوه های آشکاراز تبعیض و ستم جنسیتی بر جوامع مختلف مستولی است، هنوز هم ممانعت های آشکار و گاه پنهان سد راه زنان قرار دارد که از شکوفایی توانمندی های آنان در امر ساختار نظام اجتماعی می کاهد.

    در چند دهه گذشته تحت تاثیر حکومت اسلام سیاسی در بسیاری از این کشور ها مانند ایران و جنگ های عراق و افغانستان و شروع جنگ داخلی سوریه و همزمان با پیدایی داعش و گروه های رادیکال وضعیت زنان در مناطق مختلف خاورمیانه بغرنج تر و سخت تر شده و در پاره ای موارد مانند زنان ایزدی و دیگر زنان در قلمروی داعش، اقدامات دوران برده داری نظیر خرید و فروش زنان و تجاوزهای سازمان یافته باز تکرار شد، که متاسفانه تا به امروز همچنان ادامه دارد.

    جهان در حالی روز هشتم مارس را جشن میگیرد که زنان در خاورمیانه همچنان با تبعیض های حقوقی و جنسیتی بسیاری دست و پنچه نرم میکند ،از اختلاف فاحش دستمزدها در کشورهای پبشرفته گرفته تا نابرابری های اجتماعی و سیاسی در کشورهای در حال توسعه،اما همچنان زنان برای رسیدن به برابری های اجتماعی و سیاسی و حقوقی خود مبارزه میکنند و به راه خود ادامه خواهند داد.

    ناهید جعفرپور