يکشنبه ۲۵ مرداد ۱٣٨٨ – ۱۶ اوت ۲۰۰۹
منبع:دویچه وله
ایرنه خان، دبیر کل سازمان عفو بینالملل روز ۱۵ اوت گفت که از علی خامنهای رهبر مذهبی ایران خواسته است، هر چه سریعتر از یک هیئت کارشناسی مستقل بینالمللی دعوت کند تا به موضوع شکنجه در زندانهای جمهوری اسلامی رسیدگی کند.
ایرنه خان افزود که گزاشهای واصله از ایران حاکی از آن است که هم مردان و هم زنان در زندانهای ایران مورد تجاوز جنسی قرار گرفته و به شیوههای دیگر شکنجه شدهاند. به گفتهی وی، در مواردی این شکنجهها به مرگ زندانیان منجر گردیده است.
جنبش مردم سرشار از نوآوری است. به پیش میرود، ژرف میشود، تند میشودو احکام فرتوت را زیر پا میگذارد. این جنبش در ابتدا گفت: “رای من کجاست؟” و یا “آزادی اندیشه، همیشه، همیشه”، با این شعار از انتخابات آزاد و دمکراسی سخن گفت. سپس گفت: “رهبر ما قاتله، ولایت اش باطله”، با این شعار ولایت فقیه را نفی و باطل اعلام کرد وبالاخره در هشت مرداد در خیابان ها مردم فریاد زدنند: ” آزادی، استقلال، جمهوری ایرانی!”. این شعار چکیده یک خواست ژرف وتاریخی است. 
نوشته زیر گام نخستین در بررسی برخی از دستاوردها و دشواری های فعالیت “جمعیت پشتیبانی از مبارزات مردم ایران” در استکهلم است که اندکی پس از وقوع کودتای انتخاباتی در ایران تشکیل شد و در همین مدت کوتاه به یکی از موثرترین نهادهای سازماندهی اعتراضات در خارج از کشور بدل گشت. اعضای این جمع از کنشگران سیاسی، اجتماعی و فرهنگی در شهر استکهلم با دیدگاههای گوناگون هستند. این افراد گرچه عمدتا از فعالان حقوق بشر، جمهوری خواه و سکولار به شمار می آیند اما جملگی به صفت فردی حول محورهای حقوق بشری و دفاع از انتخابات آزاد در ایران و اولویت سازماندهی مبارزه علیه دولت کودتا دعوت شده اند و هیچیک به عنوان نماینده گروه سیاسی و یا عقیده خاصی شرکت نکرده اند و غالبا به هیچ گروه سیاسی نیز تعلق ندارند. انتشار این جمع بندی که مبتنی بر برداشت فردی من است نیز نه فقط به قصد بررسی فعالیت های این “جمعیت” در شهر استکهلم، بلکه به قصد برانگیختن دست اندرکاران و نهادهای موجود در دیگر کشورها صورت گرفته است تا آنان نیز با انتشار فعالیت های خود، دیگران را از کم و کیف دستاوردها و چالش های جنبش های همبستگی با مردم ایران در دیگر نقاط جهان باخبر سازند.