«علیاشرف» به جان شریف بود. و هم به تن
کاظم کردوانی
در همهی آن سالهای کار مشترکمان در کانون نویسندگان، علیاشرف نمادِ روشنِ دوستی شریف، همراه، بردبار، سخت دلبستهی آزادگی و آزادزیستی بود؛ همچنان که در همهی عمرِ پُربارش بود. سخن گفتن از کارنامهی ادبی علیاشرف، چه در پهنهی داستاننویسی و چه در عرصهی فرهنگِ عامه و چه در زمینههایی چون کتابهای صمد و صفرخان و چه در حوزههایی چون «داستانهای محبوب من»، مجال و فرصتی دیگر میطلبد که در این کوتاه دلنوشته نمیگنجد.
