فاضل غیبی
باری دیگر خیزش ایرانیان در برابر حکومت اسلامی سرکوب شد و این پرسش را بجا گذاشت، که چرا ممکن نمیشود با تکیه بر نارضایتی فراگیر و آگاهی روزافزون ایرانیان، نابکارترین حکومت دنیا را برانداخت؟ واقعیت این است که جنبش مردم ایران نه تنها با دشمن خانگی سرسخت و مکاری روبرو است، بلکه خود نیز از کاستیهایی رنجور است، که گویا در کف خیابانهای ایران در حال شکلگیری است.
رامین کامران
در یک کلام، شرکت نکردن کافی نیست، آنچه از شرکت نکردن مهمتر است، اعلام این است که شرکت نمیکنید، این است که همه مطلع شوند که شرکت نمیکنید. این است که تعیین کننده است، نه عدم حضور در حوزۀ رأی گیری. مخاطب اصلی این پیام دولت نیست، دیگر ایرانیان و نیز خبرنگاران خارجی هستند. این پیام باید عمومی باشد و در معرض دید همه. تفسیر هم نمی باید بردارد
نامهی شماره دو، 17 سپتامبر 2019 زنان عزیز، «سمینار سراسری سالانهی تشکلهای مستقل زنان و زنان دگر– و همجنسگرای ایرانی» از تاریخ 14 تا 16 فوریهی 2020 در شهر فرانکفورت برگزار میشود. موضوع سمینار:...
در آن سالها یک دگرگونی خیلی عمیق در من رخ داد. اگر زمانی از روی دلسوزی برای فقرا، ستمدیدهگان علایق سیاسی پیدا کردم، در اواخر سالهای شصت میلادی انگیزهی دیگری در من زنده شده بود. رهایی خودم. امانسیپاسیون. زندهگی در یک جهان بهتر، در شرایط بهتر. نه برای فقرا، نه برای ملت ستمدیده، نه برای زنان سرکوب شده، نه حتا برای پرولتاریا، بلکه برای آزادی خودم میخواستم در کنار آنان همراه با آنان مبارزه کنم.
سیما صاحبی
آنچه از محمد جعفر به جا مانده بیش از بیست و هفت کتاب، بیش از بیست و هفت صداست. صدای پوینده نه تنها پس از بیست و یک سال خاموش نشده بلکه صدای او صدای جوانانی شده است که امروز در خیابانها بانگ آزادی و برابر حقوقی سر میدهند
الهه امانی
آن چه که بذر امید در دل ها می نشاند آن است که زنان ایران به ویژه نسل هایی که در خلال ۴۰ سال گذشته در بطن این تبعیضات رشد کرده و به قول سیمون دوبوار که می گوید “ما زن به دنیا نمی آییم بلکه زن می شویم”، زن شده اند، در صف مقدم تحولات اجتماعی برای کسب حقوق انسانی خود هستند.
بیشتر
