جنبش کارگری و سیاستِ رهایی از شیدان وثیق
امروز در ایران بدون استمرار و پایداری جنبشهای اعتراضی مردمی، و البته نه تنها در بخش کارگری و زحمتکشی بلکه با شرکت فعال دیگر قشرهای اجتماعی، بدون گسترش اعتصابات عمومی به بخشهای کلیدیِ اقتصادی از جمله صنعت نفت و صنایع بزرگ و سرانجام بدون پیوند و همسویی و همکاری بین جنبشها از راه شکلهای جدید و ابداعی همبستگی و مشارکتِ جمعی، تغییرات بنیادین امکانپذیر نخواهند شد. چگونگی انجام این امور نیز تنها از توان و ابتکار عملِ خودِ فعالان اجتماعیِ درون کشور بر میآید. چه بی مورد نباشد که در این جا، به مناسبت روز کارگر و اول ماه مه، یادی از نخستین انجمن بینالمللی زحمتکشان (1864 – 1876) کنیم که بر سردر خود نوشت: « رهایی زحمتکشان تنها امر خودِ زحمتکشات است».
