در ایران سرکوب سیستماتیک کارگران پیشرو از بدو انقلاب به یکی از سیاستهای ثابت رژیم اسلامی تبدیل شده است. کارگران از تشکل مستقل و سراسری خود محروم اند و فعالان کارگری یا در زندانند و یا با قید وثیقه آزاد و منتظر بازداشت دوبارهاند.
حقیقتِ اینان تنها در دوگانگی حرف و عمل آنها نیست: از “وحدت چپ” سخن میرانند، “وحدت فداییان” تشکیل میدهند. حقیقتِ اینان تنها در فرصتطلبی تاریخی و خاص آنها، با شناختی که ما از این جماعت داریم، نیست: با دو گزینش «چپ» و «فداییان» در نام خود، آنها خواستهاند هم سازمان فدائیان اکثریت و «فداییپرستانِ» نوستالژیک را خشنود سازند و هم دلباختگانِ سادهاندیش تشکلِ بزرگِ چپِ فراگیر را. حقیقتِ این فرقه اما در زمین بیحاصلی است که در آن میزییند. خاکی بایر که در آن گیاهی نمیروید و گلی نمیشکفد: نه فکر و اندیشهای رهاییخواهانه، نه اقدام و عملی دگرگونساز.
مارکس انقلابها را «لوکوموتیو تاریخ» نامید. همچنین مارکس در «هیجدهم برومر» یادآور شد «انسانها خود سازندگان تاریخ خویشند، ولی نه طبق دلخواه خود در اوضاع و احوالی که خود انتخاب کردهاند، بلکه در اوضاع و احوال موجودی که از گذشته به ارث رسیده و مستقیمأ با آن روبرو هستند.» بنابراین آرزوهای فردی و گروهی کسانی که در انقلاب شرکت میکنند، فقط در انطباق با امکاناتی که در وضعیت موجود نهفتهاند، میتوانند برآورده شوند و نه بیشتر از آن.
مفهوم «دموکراسی» (Démos Kratos) و مفهوم «مردم» (Peuple – People) در کانون مصاحبهای قرار دارند که سه فیلسوف معاصر فرانسوی: میگوئل آبنسور Miguel Abensour (وی در سال پیش درگذشت)، ژان لوک نانسی Jean-Luc Nancy و ژاک رانسیر Jacques Rancière را گردهم میآورد. این سه اندیشمند، با شهرتی جهانی، از چهره های مهم فلسفهی فرانسوی از سالهای 1960 به بعد هستند. فلسفهای که به گفتهی آلنبدیو Alain Badiou با ابعاد وسیع و نوآوریاش مشخس میشود.
گرچه تاکتیک سیاسیِ مبتنی بر فراخوان برایِ برگذاری اجتماعات سیاسی، جهتِ تبلیغ و ترویجِ اهدافِ آزادیخواهانه و عدالتجویانه در عرصهِ عمومی، یکی از راه کار های سیاسی مناسب برای بهبودی وضعیت اجتماعی است، اما در عین حال این واقعیت را هم باید پذیرفت که رژیم حاضر به ان تن نخواهد داد و در قبالِ انجام ناپذیری آن، لازم است که به راه کار ها و سیاستهای رادیکال تر رجوع گردد.
مهوش صالحی
اگر جنگهاى پيشين بر مبناى قدرتطلبى، گسترش سرحدات و منافع ژئوپوليتيك، اختلافات قومى و مذهبى انجام مىگرفت و اگر چندين دهه از قرن بيستم پهنهی قدرتنمايى دو جبههی سياسى نظامى و ايدئو لوژيك بلوک غرب و شرق بود، امروز يکى از شاخصترين انگيزههاى جنگ آفرينى و ايجاد ناامنى و تشنج، سود کلاني است که شرکتهاى نظامى، نفتى، تدارکات ارتش، بازسازى ونظير آنها از جنگ و پيآمدهاى آن نصيبشان مىشود.
بیشتر
